| JuthaS's profileJutha'sPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 26 On Friday Nightการที่ไขว่ขว้าอะไรที่มากเกินไปมันก็ไม่ดี ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะมันถูกปิดกั้นทางใจมากไป อยากเป็นเพื่อน....งั้นเหรอ จะเป็นได้ยังไงในเมื่อไม่เคยได้เปิดใจรับรู้กัน อาจจะไม่ได้มีเวลารู้จักกัน สิ่งที่เห็นอาจเป็นเำพียงเศษเสี้ยว สิ่งที่เคยทำไป อาจไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง แค่ไม่กี่เดือนมันยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอก เราขอโทษ...... ไม่ๆ -----Y ยังไม่ได้หายไปไหน เธออยู่ในมุมมืดของตึก ตัวเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความกลัวในสิ่งที่เกิดขึ้น January 13 Face the Fight, I willเลิก Up นิยายชั่วคราว หวังว่าคงไม่ว่าอะไรกันนะ โอ้ยยยยยย อยากจะบ้าตายหวะ กูต้องมีคู่แข่งแล้วสำหรับตำแหน่ง Photo ก.น. มันเป็นตำแหน่งที่ใฝ่ฝันมาตั้งนาน ตั้งแต่ได้เจอเขาคนนั้น มันเกือบจะสลายลง ตั้งแต่ที่รู้ว่า P' B--- จะลงด้วย เราก็เลยแกล้งบอกเขาไปว่า ถ้าพี่ได้ ก.น. ก็ขอเป็นประธานชมรมตอน ม.6 แล้วกัน แล้วเขาก็บอกว่า ไม่เกี่ยวกันเลย ตอน ม.6 พี่ก็เป็นประธานแล้วจีโบก็ค่อยเป็นPhoto ก.น.ไง เวรกรรมจริงๆ ที่จริง เราไม่ได้บ้่าต้องการตำแหน่ง ชื่อเสียง ลาภ ยศ สรรเสริญ อะไรหรอกนะ เรื่องพวกนั้นมันเป็นเรื่องภายนอก มิอาจมาทดแทนความรู้สึกที่ดีได้ เพียงแค่อยากมีความสุขเล็กๆน้อยๆ เขาคนนั้นจะได้ใกล้ชิดกับเรามากขึ้นถ้าเราได้เป็นน้องตำแหน่งเขา ทำไมความสุขมันมักจะมาพร้อมกับความทุกข์เสมอ.... เมื่อวัน พฤ. เรายังได้อยู่กับเขา ดูแลเตียงบริจาคโลหิตด้วยกัน ยังคุย ยิ้มให้กัน ถ่ายรูปกัน หวังว่าจะได้มาเป็นน้องตำแหน่งเขา อุปสรรคต้องมาขัดขวางก่อนที่จะได้สิ่งที่หวังเสมอ.... วันรุ่งขึ้่นตอนกลางคืน เรากลับรู้ว่ามีคนจะลงอีก เป็นพี่ที่ชมรม แต่อยู่ ม. 4 เหมือนกัน เรื่อง ก.น.นี่มันก็ขึ้นอยู่กับความนิยม ใครได้เสียงโหวตจากหัวหน้าห้องเยอะกว่า คนนั้นก็ได้ไป มาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยไม่ได้ อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด จะไปบังคับไม่ได้ เราต้องพยายามให้ดีที่สุด ทำทั้งวันนี้และวันนั้นให้ดีที่สุด อย่าให้ความโศก <ตรงไหนฟะ> มาแย่งพื้นที่ความคิดในสมอง อย่าคิดมากดิ เดี๋ยวก็รู้เอง ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจเรานะ เปิก Bite ชิน เราอยากให้พวกแกเป็น ก.น.ด้่วย จะได้ทำงานด้วยกัน G o o d T h i n g s a l w a y s c o m e s a f t e r O b s t a c l e s A n d N o t h i n g w o n' t c h a n g e i f y o u d o N o t h i n g . B e s t r o n g a n d l e t t h e b r a i n f i n d t h e S o l u t i o n . P a s s t h r o u g h i t b y t h e p e a c e. M a y t h e F o r c e b e w i t h Y o u........ January 02 New Year's Eve Storyสวัสดีปีใหม่ พ.ศ. 2550 เพื่อนๆทุกคน Happy New Year 2007 B o n n e A n e e 2 0 0 7
ได้ฤกษ์ Up Space ซักทีหลังสอบ Summative หมาโหด เอ้ย มหาโหด เป็นการสอบที่กระชั้นชิด ไม่ค่อยได้เตรียมตัว วุ่นอยู่กับแต่เรื่อง 555 Adapt from the true story, December 29, 2006 By JuThaS Date : January 2 ,2007
ผมได้ไปงานฉลองปีใหม่ บนถนนแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ ในคืนวันก่อนวันขึ้นปีใหม่เป็นคืนที่ถนนแห่งนี้สว่างไสวเต็มไปด้วยแสงจากหลอดไฟที่ติด ตามตู้โชว์สินค้าในร้านขายของและ ที่ติดตามบ้านเรือนต่างๆ.. เตรียมตัว พร้อมที่จะ Countdown สู่ปีใหม่
ผมเดินมาถึงทางแยก ‘จะไปทางไหนดีหละนี่ ทางขวามีพวกร้านตัดเสื้อ ร้านขายของขวัญ ของชำ ทางซ้ายก็มีอาหาร และ ของกินมากมาย ชักจะหิวแล้วด้วยซิ’ ผมเกือบจะไปเดินไปทางซ้าย แต่ขณะนั้นมีอะไรมาบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้มา ดลใจผม ให้ผมไปทางขวาก่อนแล้วค่อยย้อนมา ผมจึงตัดสินใจเลี้ยวขวาไป
ถนนค่อนข้างยาว มีผู้คนมากมายเดินจับจ่ายซื้อของทั่วบริเวณ 2 ฝั่งของถนน ผมหยุดอยู่ที่ ร้านขายของขวัญแห่งหนึ่งชื่อว่า Desire Bell ซึ่งหน้าร้านถูกประดับ ตกแต่งเต็มไปด้วยกระดิ่งรูปแบบต่่างๆ อยู่ตรงข้ามกัน มันช่างเป็นการตกแต่งที่สวย งามจริงๆ
ระหว่างที่ผมกำลังยืนเหม่ออยู่นั้น ผมก็คิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ‘ใช่แล้ว..เราไม่เคย สมหวังเลยซักนิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ึคนนี้จะไม่เหมือนเดิม สำหรับปีนี้’
ผมเดินต่อไปเรื่อยๆ เหลือบมองไปอีกฝั่ง ผมก็ได้เห็นอะไรบางอย่าง จนอุทานออกมา ‘ไม่น่าเชื่อ ….’ ผมได้มองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้่น .. ผมได้เห็นในสิ่งที่ไม่คาดว่าจะเห็น นั่น -----Y นี่
ผมข้่ามถนนไปโดยทำเป็นไม่เห็นเธอ และผมก็ได้เจอเธออย่างไม่คาดคิด “สวัสดีครับ” “สวัสดีค่ะ” เธอทำเสียงห้าวตอบกลับมา พร้อมยิ้่มเล็กน้อย “ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ มาทำอะไรที่นี่อะ” ผมเป็นฝ่ายเริ่มถามก่อน “ ก็มาดูๆ ซื้อของในงานอะ” เธอตอบโดยไม่พูดต่อ ผมก็อึ้งไปชั่วครู่ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี และแล้่วเธอก็พูดในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง “ ไปเดินด้วยกันซิคะ” ผมก็ตอบตกลงไป
ผมเดินดูของไปกับเธอเรื่อยๆ ตลอด 2 ฟากฝั่ง ของถนน มีทั้งร้านเสื้อผ้า ร้านขายขนม ร้านขายของขวัญ ร้านเกมส์ ร้านขายเพลง ฯลฯ ผมไม่นึกเลยว่าจะได้มาเดินกับเธอในวันนี้ ช่างเป็นอะไรที่วิเศษจริงๆ
เวลาประมาณ 1 ทุ่ม ผมและเธอ ก็ได้มานั่งดื่มกาแฟอยู่ที่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง ผมก็ได้คุยกับเธอ เรื่อยๆ ในเรื่องการงาน เธอยังคงทำงานเกี่ยวกับ การถ่ายรูปเหมือนเดิม ตั้งแต่อยู่ ม.ปลาย โดยขณะนี้เธอเป็นช่างภาพข่าวให้กับหนังสือ พิมพ์ฉบับหนึ่ง “ ทำข่าวด้านอะไรอะครับ” ผมถาม “ ก็พวกข่าวอาชญากรรมทั่วไปอะค่ะ” “ โอ อย่างนี้ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ อาจมีฆาตกรมาทำร้ายเราได้ ” ผมพูดด้วยความเป็นห่วง “ ก็ไม่หรอกค่ะ เพราะส่วนมาก ก็จะไปถ่ายหลังเหตุการณ์จบแล้ว ก็มีคนอยู่เต็มไปหมด คงไม่มีใครมาทำร้ายเราหรอก” “ แล้วถ้าเกิดเราไปถ่ายภาพเป็นหลักฐาน ที่ฆาตกรเผลอหลุดทำทิ้่งไว้ แล้วมันต้องการปิดปากเราหละ” “ คิดมากไปได้ค่ะ” เธอพูดพร้อมหัวเราะและยิ้มเล็กน้อย ผมก็ไม่ได้คิดอะไรต่อหลังจากนั้น
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอได้ดังขึ้น “ ดีจ้า ดรีม ตอนนี้อยู่ร้าน Café comme entrée อะ” ‘ดรีมอย่างนั้นเหรอ ใครกัน’ ผมคิด โดยไม่ได้ถามเธอ “ Ok ค่ัะ งั้นก็เดี๋ยวเจอกัน ที่ร้านแล้วกันนะ” “ จ๊ะ” เธอวางสายลง 5 นาทีต่อมา ผู้หญิงคนหนึ่งได้ก้าวเข้ามาในร้าน ทั้ง 2 ทักทายซึ่งกันและกัน “ อาร์ม นี่ดรีม เพื่อนเราเอง ดรีม นี่อาร์ม รุ่นน้องสมัย ม.ปลาย”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “ เช่นกันค่ะ” คนนี้ ผมเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อนนะ ใช่แล้ว… เห็นเดินด้วยกันบ่อยๆ เดินด้วยกัน 2 คนตลอด “ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีต้องไปรับของขวัญที่ร้านเขาห่อไว้ให้ คงจะเสร็จแล้ว” ผมเดินออกไปจากร้าน แต่ไม่ได้ไปร้านห่อของขวัญอะไรทั้งสิ้น ผมเฝ้าดูเธออยู่ในมุมมืด ทั้ง 2 คนที่อยู่ในร้าน ช่างหวานแหวกันเสียจริง เธอคงมีความสุขน่าดูที่ได้อยู่กับแฟนของเธอ ผมคงไม่มีหวังแล้่วจริงๆ ตัดใจเสียเุถิด มันเป็นไปไ่ม่ได้ ….
ทั้ง 2 คนออกมาจากร้านแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ ผมก็เดินของผมอยู่ห่างๆ แต่แล้วไฟ ทั้งถนนได้ดับลง เสียงแตกตื่นดังอื้อคะนึงไปทั่วทุกทิศ ทุกคนแตกตื่น อลหม่านไปหมด ผมได้ยินเสียงกรี๊ด แล้วทุกอย่างก็สว่างเหมือนเดิม ภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า ผมแทบจะไม่เชื่อสายตาตนเอง ดรีมถูกฆาตกรรม !!!!! ไม่จริง แล้่ว -----Y หละ อยู่ไหน เธอคงไม่วิ่งหนีไปหรอก เพียงแต่ว่า
เดี๋ยวมา อัพต่อ ยังไม่จบ จะเม้นก็ได้
|
|
|
